Tijdverdrijf

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Een schreeuw van wanhoop treedt het oneindige universum tegemoet. Meerdere malen bid ik tot de hogere machten om mij te helpen en te steunen. Helaas blijkt het bidden en schreeuwen verspilde moeite. Hoewel ik paranormale gaven heb, kan ik daar nu niets mee. Als je denkt de bodem te hebben bereikt, is er altijd weer een dieper gat te vinden. Dat gevoel overkomt me tijdens de uitwinning van mijn faillissement. De postbode is inmiddels een vaste bezoeker met zijn aangetekende brieven. Het moet gezegd worden dat Solventie het faillissement gedegen aanpakt. De ene keer komt een opkoper de inboedel taxeren, dan stopt er weer een vrachtwagen met trailer voor de deur om onze auto’s op te halen. Zo ben ik ineens aangewezen op een oude fiets en het openbaar vervoer in plaats van mijn Porsche en Ferrari. Zo treden we langzaam de wereld binnen van de sociale dienst, maatschappelijk werk en schuldhulpverlening. We gaan gezamenlijk naar de Sociale Dienst in het gemeentehuis van Laren om een schuldhulpverleningstraject te starten, dat door de ambtenaar in kwestie het minnelijke traject wordt genoemd. Gelukkig komen we in aanmerking voor de schuldsanering, zoals deze is bedoeld in de faillissementswet, zodat we na vier jaar zijn verlost van onze schulden. De schuldhulpverlener heeft het contact met kantoorruimte utrecht Solventie en bereikt na een stevige onderhandeling een akkoord over de schuldregeling. Alles wordt ons afgenomen op
een bed, een tafel met stoelen en wat persoonlijke kleding en spullen na. Binnen een week moeten we ons huis verlaten. In Laren is geen sociale woning te vinden, daarom verhuizen we naar Amersfoort, waar we een piepkleine flat in de volksbuurt Soesterkwartier toegewezen krijgen. De laatste avond voor ons vertrek maken we nog een laatste fles champagne open, die ik in de tuin had verstopt om deze uit de handen van de gieren te houden. We toasten niet om de verhuizing te vieren, maar om onszelf moed in te drinken voor de nieuwe werkelijkheid die we tegemoet gaan. En dat is niet zo’n gek idee. De muren van onze flat in het Soesterkwartier lijken wel van bordkarton. We kunnen de ruzies van de beide buren letterlijk volgen en horen in onze slaapkamer exact wanneer de buurvrouw heftig aan haar trekken komt. We leren nieuwe scheldwoorden als: teringlijer, kankerhoer en kutmarokkaan en we leren om op de aanbiedingen in de supermarkt te letten. Met dertig euro boodschappengeld per week is het geen feest aan tafel. We gaan nog net niet dood van de honger, maar daar is ook alles mee gezegd. Gelukkig krijgen we af en toe van de ouders van Kathleen wat geld toegestopt, zodat we bij een linke loetje die twee straten verderop woont, voor vijftig euro twee fietsen kunnen aanschaffen. Ook reizen we voor het eerst in twintig jaar weer met het openbaar vervoer en voelt het vreemd aan om elk dubbeltje twee keer om te draaien, voordat je het kunt uitgeven. Amersfoort is een gezellige stad met een oude middeleeuwse kern, maar winkelen zonder geld op zak is geen leuk tijdverdrijf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>