De armoede

Gerelateerde afbeelding

Vier keer per jaar op vakantie, een ruime walk-in-closet vol met de duurste merkkleding, elke week minstens drie keer uit eten en genoeg geld om de favoriete hobby van Kathleen te bekostigen: schoenen. In een speciale schoenkast stonden pumps in alle merken, kleuren en vormen. Kortom, we leefden als ware multimiljonairs. Als we toch een financieel gat hadden, vulden de bonussen deze aan het einde van het jaar wel op. Nu zitten we in een situatie waarin we niet genoeg geld hebben voor dagelijks warm eten of om onze flat goed te verwarmen, om op vakantie te gaan en om af en toe eens nieuwe kleren te kopen. Gucci, De Bijenkorf en mijn favoriete schoenenzaak Zwartjes zijn vervangen door Zeeman, Wibra en de Spullenhulp. Arm zijn vergt een andere manier van denken, waar ik maar moeilijk aan kan wennen. Als ik bijvoorbeeld door de Aldi loop, heb ik soms trek in rookvlees, maar wegens de hoge prijs leg ik de malse vleeswaren terug. Dan pak ik maar weer de goedkope boterhamworst die altijd in de reclame lijkt te zijn. Kortom, we kunnen alleen het hoognodige aanschaffen en zelfs in het weekend zit er geen extraatje in. Vreemd genoeg voel ik me nu bijna schuldig als ik een glaasje wijn uit een kartonnen literpak huiswijn inschenk, terwijl ik vroeger de duurste champagnes liet knallen. Het is koud en donker in onze flat in deze maand maart, die zich van haar gure kant laat zien. Naast de bank in de woonkamer brandt een kantoorruimte utrecht enkele lamp. In de andere lampen zitten geen spaarlampen meer. Spaarlampen kunnen we namelijk van ons weekgeld niet betalen en we zijn te trots om dit aan de ouders van Kathleen te vragen. Waar we vroeger niet eens over nadachten, is voor ons nu onbetaalbare luxe geworden. Je kunt het je niet voorstellen als je niet in een dergelijke situatie zit. Sokken, make-up, jassen, een strippenkaart of iets bij de koffie en een mooie lap vlees; het zijn stuk voor stuk luxeartikelen geworden die buiten onze financiƫle draagkracht liggen. Langzaam trekken Kathleen en ik ons weg uit het sociale leven. Wat moet je tegen vrienden en familie zeggen als je geen werk hebt en nauwelijks kunt rondkomen? We worden murw gebeukt door de armoede en ik raak langzaamaan verbitterd en depressief. We doen ons best, maar toch lukt het meestal niet om met ons weekgeld rond te komen, waardoor de weekenden niet echt een feest zijn. Maar deze ontberingen zijn nog niets vergeleken met de vaste gang naar de voedselhulp. Wie had ooit gedacht dat mijn vaste ritje op vrijdagmiddag naar de voedselbank in Amersfoort is? In een grote hal bij de Eem staan de voedselpakketten voor het weekend klaar. Schuchter komen de armlastigen uit Amersfoort naar binnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>